Een hartgebrek gaat in sommige gevallen gepaard met een verstoring van het normale hartritme (arythmie, arythmieën). 'Gewone hartkloppingen' zijn meestal ongevaarlijk, maar andere afwijkingen van het hartritme (zoals een pathologisch verlaagde hartslag (bradycardie, bradycardieën) of een versnelde hartslag (tachycardie, tachycardieën) kunnen wijzen op een hartaandoening die mogelijk ernstige gevolgen kan hebben wanneer die niet op tijd wordt behandeld.

Vaak worden hartritmestoornissen door artsen niet goed op hun waarde geschat. Een patiënt die klaagt over een afwijkende hartslag dient altijd te worden onderzocht. Bij twijfel moet nader onderzoek worden verricht en dient de juiste therapie te worden ingezet.

Ook patiënten met hoge bloeddruk of met een verhoogd cholesterolgehalte dienen geregeld te worden onderzocht en zo nodig van de juiste behandeling te worden voorzien. Vaak gebeurt dat echter niet. Dan blijkt pas achteraf dat al langer bestaande signalen niet juist zijn geïnterpreteerd en dat de kans op juiste behandeling is gemist.

Hartinfarcten worden door artsen vaak niet onderkend. Daarom moet de patiënt bij iedere verdenking van een hartinfarct door de arts adequaat worden onderzocht. Vaak gebeurt dat niet, waardoor het hart onnodig veel schade oploopt die niet meer herstelbaar is.

Ook bij hart- en vaatziekten en bij een mogelijk hartinfarct dienen artsen zich te gedragen in overeenstemming met de regels die voor hun vak gelden. Als een arts dat niet doet is de arts aansprakelijk voor de financiële gevolgen van zijn fout.