Wanneer mevrouw en haar partner in het ziekenhuis aankomen is de gynaecoloog er nog niet. De verpleegkundige leidt mevrouw naar een onderzoekskamer, legt haar op een onderzoeksbed en brengt om haar buik de band aan van het ECG-apparaat. Zij vertelt dat de gynaecoloog zo zal komen. De gynaecoloog komt echter niet. Na verloop van tijd wordt de verpleegkundige steeds zenuwachtiger en probeert zij steeds de gynaecoloog te bereiken. Intussen worden de weeën steeds heftiger en ook de aanstaande ouders zien nu op de ECG dat de hartslag van het kindje bij iedere wee verder en langer afneemt. Na drie uur komt de hartstag van het kindje na een wee nauwelijks meer terug. De moeder verliest intussen veel bloed.

Vier uur na aankomst van de ouders in het ziekenhuis arriveert eindelijk ook de gynaecoloog. Hij vertelt niet waarom hij niet eerder is gekomen maar zodra hij moeder en kind heeft onderzocht oordeelt hij dat met de grootste spoed een keizersnede moet worden uitgevoerd. Een kwartier later wordt het kindje geboren; een meisje. Aanvankelijk is de apgar-score 1. Dit betekent dat het kindje zich op de rand van de dood bevindt.

Het meisje heeft ernstig hersenletsel. In de maanden en jaren na de geboorte blijkt het meisje zeer spastisch te zijn en ernstige problemen te hebben met slikken, leren en spreken.

Achteraf wordt de ouders duidelijk dat de placenta tijdens de bevalling voor het geboortekanaal lag en dat het kindje daarom niet via een natuurlijke bevalling geboren kon worden. Toen de placenta losliet van de baarmoederwand verloor de moeder veel bloed en verloor het kindje haar aanvoer van zuurstof. Als de gynaecoloog op tijd was gekomen was het kind volkomen gezond geboren.

De ouders stellen het ziekenhuis aansprakelijk voor de schade die het kind en zij hebben geleden door de fout van de gynaecoloog. Iedere aansprakelijkheid wordt echter door de verzekeringsmaatschappij van het ziekenhuis van de hand gewezen. Volgens de medisch adviseur van de verzekeraar zou de arts helemaal niet te laat zijn gekomen, het letsel zou niet zijn ontstaan door het late ingrijpen van de arts, het letsel zou wel meevallen en de ouders zouden geen schade hebben.

De medisch adviseur en de advocaten voerden een jarenlange juridische strijd voor de ouders en het kind. Uiteindelijk werd aan de ouders een bedrag van € 632.000 betaald.